ศิวิไร้เซทั่น

หน้าบ้านนส.ซึนฯ(ชื่อชั่วคราว)

"เป็นอะไร" เพื่อนรั่ว(ชื่อชั่วคราว)ถามขึ้น เมื่อเห็นเพื่อนสนิทยืนหงุดหงิดอยู่หน้าบ้านของเธอ

"กุญแจไขไม่ออกน่ะสิ บ้าชะมัด ลองมาหมดทุกดอกแล้วเนี่ย ไม่ได้ซักดอกเลย"

เธอคนนี้คือนส.ซึนฯ(ชื่อชั่วคราว) เพื่อนสนิทของเพื่อนรั่ว(ชื่อชั่วคราว)

ซึ่งนอกจากเรียนที่เดียวกันแล้ว บ้านทั้งคู่ยังอยู่ข้างๆกันจึงไปมาหาสู่กันบ่อยๆ

"ลองหมดทุกดอกแล้วแน่นะ"

"ก็แหงสิยะ"

"งั้นก็จัดไปอย่าให้เสีย!"

เพื่อนรั่ว(ชื่อชั่วคราว) เสนอตัวช่วย(รึเปล่า)เพื่อนสนิทของตน

แกร๊ก แกร๊ก แกร๊ก แกร๊ก     แกรก

"อย่าลืมเปลี่ยนไปใช้กุญแจที่ล็อกหลายๆชั้นล่ะ"

"เฮ้ย! แกทำได้ไง"นส.ซึนฯ(ชื่อชั่วคราว)ถามขึ้น

เมื่อเห็นเพื่อนของตนสะเดาะกุญแจบ้านของเธอได้อย่างรวดเร็ว

"ชั้นเก่ง"

"เดี๋ยวแม่เชือดซะนี่ ว่าแต่ล็อกแบบอื่นนี่แก้ได้มะ"

"ทำไมจะไม่ได้ล่ะ"

"สอนหน่อยสิ"

"ความ~ ลับ~ จ้า~"เพื่อนรั่ว(ชื่อชั่วคราว)ตอบอย่างยียวนกวนประสาท

เหมือนกับโมโคน่าในมุมมองของคุโรงาเนะไม่มีผิด

"แกเป็นโมโคน่าเรอะ"

"ล้อเล่นน่ะ อยากรู้อะไรถามมาเลย"

"กลอนลูกเลื่อน"

"แบบหมุนรึแบบเลื่อนล่ะ"

"ทั้งคู่นั่นแหละ"

"โลภจังน้า"

"พูดมากน่า"

"เอาแบบหมุนก่อนละกันนะ"

"เร็วๆเข้าเถอะน่า"

"จ้า จ้า~ แบบนี้ก็ง่ายๆ เอาบัตรอะไรก็ได้ รูดเลย"

"ห๊ะ!"

"จ๊ะ"

"แล้วแบบเลื่อนล่ะ"

"อันนั้นมันก็มี 2 แบบน่ะนะ เท่าที่รู้

แบบลูกเลื่อนน่ะ เอาอะไรก็ได้มาทำเป็นรูปตัว L เอาแข็งๆหน่อยเดี๋ยวมันจะงอซะก่อน"

"อื๊อๆ แล้วไงต่อ"

"เสียบเข้าไปดันตัวลูกเลื่อนออกเลย"

"อือ"

"แบบเลื่อนเฉยๆก็เอามีดนี่แหละ จิกแล้วเลื่อนไปเรื่อยๆ"

"แล้วลูกบิดแบบตอนเข้ามาล่ะ"

"นั่นก็ได้ 3 วิธีจ้า ชั้นรู้แค่ 3 วิธี   จะเอามีดมาไถๆ ถอดลูกบิด รึว่าจะสะเดาะเอาก็ได้"

"ไถๆแบบตร.ประเทศสารขัณฑ์นะเรอะ"

"ไม่อาวว ไม่พูดด"

"แล้ววิธีสะเดาะนี่"

"มันก็ต้องมีอุปกรณ์ก่อนน่ะนะ รู้สึกเค้าจะเรียกกันว่าแท่งสะเดาะกับแท่งยันน่ะ

แท่งสะเดาะ ก็เอาไว้ดันลูกเลื่อน แท่งยันก็เอาไว้หมุนใส้"

(สีแดง สลัก สีเหลือง ลูกเลื่อน)

(1.แท่งสะเดาะ (pick)  ทำด้วยโลหะขนาดเล็ก หัวทำเป็นตะขอคล้ายตัวแคะฟันของหมอทำฟัน

2.แท่งยัน (Tension wrench) ทำด้วยโลหะขนาดเล็ก  เป็นเส้นลวดก็ได้  มีหลายลักษณะขึ้นอยู่กับลูกกุญแจ  อาจจะใช้ไขควงปากแบนขนาดเล็ก)

"แล้วแม่กุญแจล่ะ"

"ถ้าล็อกชั้นเดียวก็สะเดาะเอา"

"แล้ว 2 ชั้นล่ะ"

"อิติปิโสย้อนหลังโลด"

"จะบ้าเรอะ!"

"ติ วา คะ ภะ โธ พุท นัง สา นุส มะ วะ เท ถา สัต ถิ ระ สา มะ ทัม สะ ริ ปุ โร ตะ นุต อะ ทู วิ กะ โล โต คะ สุ โน ปัน สัม ณะ ระ จะ ชา วิช โธ พุท สัม มา สัม หัง ระ อะ วา คะ ภะ โส ปิ ติ อิ"

"พอ"

"งั้นชั้นไปล่ะนะ"

"อื้อ ขอบใจนะ"ถึงปากจะพูดไปแบบนั้น แต่เธอกลับมีสีหน้าลังเลใจอยู่เล็กน้อย

"น่าๆ เพื่อนกัน"

"ด... ด... ดะ...เดี๋ยว!"นส.ซึนฯ(ชื่อชั่วคราว)รั้งเพื่อนของตนไว้

"มีอะไร ?"เพื่อนรั่ว(ชื่อชั่วคราว)ถามด้วยใบหน้ายิ้มแย้มอันเป็นธรรมชาติของเธอ

แต่หารู้ไม่ว่า รอยยิ้มนั้นแทบทำให้หัวใจของเพื่อนสนิทของเธอแทบละลายเลยทีเดียว

"ช.. ช... ชะ ชั้นรักแก!"คำไม่กี่คำที่เธอพูดออกมานั้น ทำให้รอบบริเวณนั้นเงียบไปในฉับพลับ

ไม่มีเสียงใดๆออกมาจากปากทั้งคู่เป็นเวลาหลายนาที แต่สำหรับทั้งคู่กลับเหมือนกินเวลาหลายชั่วโมง

"ชั้นก็รักแก"คำพูดแรกที่เปล่งออกมาหลังจากเงียบไปหลายนาทีนั้น

ทำให้หัวใจของนส.ซึนฯ(ชื่อชั่วคราว)พองโต ความรู้สึกที่อธิบายไม่ได้หลั่งไหลออกมา...

นี่คือ...

ความสุขที่เกิดจากความรักงั้นหรือ.....

........................................................

ช่วงท้ายๆนี่มือมันไปเอ๊งงงงงงงงงง!!!

ซักวันเจ้าพวกนี้คงได้ออกโรงอีก...

ซักวันก็คงจะได้ชื่อจริงๆมาใช้

ซักวัน...